Τράπεζα

Αγαπητό αναγνωστικό (μη αγοραστικό κοινό)

από εδώ και πέρα ξεκινούν οι ιστορίες ενός ξεριζωμένου. Ελπίζω οι περιπέτειες μου στην Αγγλία να σας κρατήσουν συντροφιά τις κρύες νύχτες του χειμώνα (). Σήμερα αποφάσισα να πάω να ανοίξω ένα τραπεζικό λογαριασμό γιατί τα εκατομμύρια μου δεν μπορούν να κάθονται στο σπίτι. Έτσι κίνησα πουρνό πουρνό για τις τράπεζες. Μετά από πολλές άδοξες προσπάθειες βρέθηκα στη HSBC οπού με είχαν διαβεβαιώσει ότι θα συναντήσω την επιτυχία. Αφού λοιπόν με υποδέχθηκε ένας φιλικότατος κύριος οποίος διάλεξε ως τρόπο να σπάσει ο πάγος να μάθει πως προφέρεται το επίθετο μου στην μητρική μου γλώσσα με πήγε στο γραφείο μιας επίσης συμπαθέστατης κυρίας. -Γεία σας. Από ποια χώρα είσαστε;-Από την Ελλάδα. -Ααααα... Θα μπορούσα να δω το διαβατήριο σας; -Ναι δεν έχω διαβατήριο, δεν χρειάζεται λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά έχω ταυτότητα.

Εδώ γελάμε αγαπητοί αναγνώστες. Την κοίταζε όπως κοιτάει ο γάτος μου τα κόκαλα από κοτόπουλο. Ναι μεν μυρίζει ωραία, αλλά δεν μοιάζει με φαγητό. Μετά από ένα 5λέπτο ενασχόλησης με το πλαστικοποιημένο χαρτί που κρατούσε αρχίζει μια αερολογία, για το πως χρειάζεται ένα χαρτί από το πανεπιστήμιο και ένα άλλο χαρτί από κάποιον άλλο και ένα συγχωροχάρτι από τον Πάπα... Εκεί κάνει μια παύση. Με ακουμπάει στον ώμο και με ρωτάει αργά αργά: “Καταλαβαίνεις αγγλικά;” (όλη η συζήτηση φυσικά γινόταν στα Αγγλικά, αλλά προφανώς αυτό δεν ήταν σημάδι) Ναι της λέω και παίρνει κουράγιο ώστε να με ενημερώσει για το είδος του λογαριασμού που θα μπορούσα να ανοίξω. Και τότε καταλαβαίνω ότι η κυρία δεν έχει την παραμικρή ιδέα για αυτή την χώρα που λέγεται Ελλάδα. Μου φέρνει ένα χαρτί για λογαριασμό-διαβατηρίου (passport-account) και μου δείχνει τις σημαίες. -Είναι κάποια από αυτές της χώρας σου; Θα μου πείτε, σιγά, δεν ξέρουν όλοι την σημαία της Ελλάδας, και θα σας πω εντάξει, αλλά οι σημαίες που μου έδειξε συμπεριλάμβαναν, Κίνα, Αυστραλία, Βραζιλία, Ιράν. -Μπά, της απαντάω δεν βλέπω την δικιά μου. -Χίλια συγνώμη, έχουμε βάλει μόνο κάποιες μεγάλες χώρες. -Μμμμ, καλά λέω. Θα ξανά ρθω κάποια άλλη στιγμή, αλλά παρεμπιπτόντως η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν χρειαζόμαστε βίζα (π.χ. Φοιτητική) για την διαμονή μας στη Αγγλία. -Ναι, ναι, ναι φυσικά. Δεν υπάρχει πρόβλημα, ελατέ με το χαρτί του πανεπιστημίου και εμείς θα σας ανοίξουμε διεθνή λογαριασμό (account for international students).

Πφφφφφφφφφφφφφ. Με τα εκατομμύρια μου ακόμα στην τσέπη, και σε ευρώ γύρισα σπίτι. Φυσικά δεν πρόκειται να πάρω χαρτί από το πανεπιστήμιο. Ή θα βρω μια τράπεζα που γνωρίζει τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μην προ τρέχετε, δεν βγήκαμε ακόμα) ή ως γνήσια Ελληνίδα θα τα κρύψω στο στρώμα μου δίπλα στις χρυσές λίρες.

Όλα είναι καλά!

Θυμάστε τους σωλήνες;

"τι σκατά θα τους κάνουμε τους σωλήνες;
τι στο διάολο θα τους κάνουμε τους σωλήνες;
τη θάλασσα θα κουβαλήσουμε με τους σωλήνες;
Φτου, ρε πούστη μου λέω"

Μόλις ανακάλυψα ότι υπήρξε και δεύτερο μέρος

Μπορεί να είναι και εκείνα τα φάρμακα που έπαιρνα τότε. Μπορεί να είναι και η κυρία Τζένη που έβλεπα μια φορά την εβδομάδα εκείνη την εποχή και σίγουρα με βοήθησαν και οι φίλοι μου. "Χαλάρωσε ρε μάγκα μην είσαι συνέχεια στην τσίτα" μου λέγανε, "Κάνα γάρο καμιά γκομενίτσα" Τελικά είχανε δίκιο, τα περισσότερα πράγματα είναι στο μυαλό μας, εξ' άλλου έχει περάσει και καιρός από τότε. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, οι εποχές έχουν αλλάξει, δεν ζούμε και σε καμιά ζούγκλα... ξέρω και 'γώ; Ναι θα το πω τελικά: και οι σωλήνες... ναι, και οι σωλήνες χρειάζονται !!! Τι να κάνουμε δεν ζούμε και σε καμία σπηλιά ρε παιδιά. Πολιτισμός είναι αυτός!! Θα πιείς λίγο νεράκι, θα πλύνεις τα ρούχα σου... κούλ, κούλ. Εντάξει έχω χαλαρώσει γενικά, και να δοξάσω και το θεό ξαναβρήκα δουλίτσα. Λωρίδα παραγωγής βέβαια... λωρίδα παραγωγής, τι να κάνουμε; Λωρίδα παραγωγής εσταυρωμένων. Έχω ένα πριτσιναδόρο και κάθε μέρα 7-8 ώρες... σταυρώνω περισσότερους από όσους είχε σταυρώσει ολόκληρη η Ρωμαική Αυτοκρατορία... μιλάμε για εκατομμύρια εσταυρωμένους. Τον σταυρό τους μέσα!!!!!!!!!!!!!!!!

A Methodology for the Development of the Turing Machine

Μια φίλη, έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που θα δημοσιευτεί στο CSASMM'10.

Προτείνω όποιος ασχολείται με προγραμματισμό και τεχνητή νοημοσύνη να το διαβάσει!

A Methodology for the Development of the Turing Machine

Υπολογισμός αξίας διαδρομής ταξί

Είμαι σίγουρη ότι όλοι μπορούμε να γράψουμε από ένα βιβλίο με τις εμπειρίες μας με τους φίλτατους ταξιτζήδες.

Ένας φίλος έφτιαξε αυτό: http://www.zee.gr/taxi/

Υπερβολικά χρήσιμο εργαλείο για τον υπολογισμό της ταρίφας ! Μπας και γλιτώσουμε από όλες αυτές τις δραματικές συζητήσεις:

-Μα έχω κάνει αυτή τη διαδρομή 2309487209384028 φορές και ποτέ δεν πλήρωσα πάνω από 5 ευρώ

-Είναι καινούργιος φόρος κιτρινοποίησης του κίτρινου του ταξί

-???

-Άντε θα στο κάνω 25 ευρώ, αλλά πρέπει να ζήσω και εγώ

Με μια νοσταλγία στο παλιό ταξίμετρο και τις ¨δραχμαί¨ η συμβολή μου (σε γραφικά) :

The Wilderness Downtown

I highly advice to click on the link below.

And take a five minute break to fully enjoy it!

http://www.thewildernessdowntown.com/

Walking in the center of athens one can see ...

(Ναι, πρέπει να κάνετε κλικ παρακάτω για να δείτε, τι μπορείτε να δείτε!)

http://www.disconnect.me.uk/athens/architecture/

Η συνεισφορά μου:

Τα νεύρα και ο κ.Ψ.

Πάνω, κάτω βηματίζει ο αγαπημένος κ.Ψ., με μάτια κόκκινα, φανέλα φορεμένη πάνω από την μπλούζα και ένα ανόητο ψάθινο καπέλο στα χέρια.
-Ψ. μου, τι σου συμβαίνει; Τι σε βασανίζει;
-Εσύ, εσύ, και όλοι σαν εσένα.
-Εγώ, εγώ και όλοι σαν εμένα;
-Ναι.
Σκέφτομαι: τώρα εγώ να κάτσω να διαλεχτώ με άνθρωπο που μοιάζει με πιωμένο πίνακα του Gogh; Γιατί όχι όμως;
-Γιατί Ψ μου; Τι σου έκανα εγώ, εγώ και όλοι σαν εμένα;
-Πρώτον μη με λες «μου». Δεν είμαι ο Ψ σου.
-Ναι εντάξει, νεύρα νεύρα και πάλι νεύρα… Είναι φράση αγάπης και συμπάθειας Ψ. Δεν είναι κτητικό το «μου», δεν είναι υποτιμητικό. Είναι το ότι σε απασχολεί, απασχολεί και μένα. Το πρόβλημα σου είναι και δικό «μου» πρόβλημα
Οπ, όμως αγριεμένος με κοιτά… Φταίω, φταίω που συνομιλώ με εξοργισμένο άνθρωπο… Αλλά έχω φταίξει για πολύ χειρότερα, οπότε στωικά θα τον συνεχίσω αυτόν τον διάλογο…
-Εγώ και εσύ δεν είμαστε το ίδιο! Μου είπε, κοιτώντας με, δίχως ίχνος συμπάθειας.
-Όχι;
-Όχι!
-Συγχώρησε την αυθάδεια, φίλε ΜΟΥ. Εγώ και εσύ, δεν είμαστε το ίδιο; Άσε με να κάνω μια τρελή υπόθεση: εγώ είμαι λάθος και εσύ είσαι σωστός.
-… Δεν είπα κάτι τέτοιο. Αμέσως! Είσαι ψεύτρα και υποκρίτρια και δεν μπορείς να δεις πέρα από το δάχτυλο σου!
Τα νεύρα, αν δεν το ξέρετε είναι μεταδοτικά. Αν και φημίζομαι για την Βουδίσια υπομονή μου και τον καλοπροαίρετο χαρακτήρα μου (χε,χε,χε…), ξαφνικά είχα και εγώ νεύρα. Χωρίς λογική, άρχισα να βηματίζω πάνω κάτω, ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να φορέσω την φανέλα μου πάνω από την μπλούζα μου, και να καλυφθώ από έναν ανύπαρκτο ήλιο κρατώντας το ψάθινο καπέλο μου.
-Εγώ; Τον ρώτησα φωνάζοντας; Εσύ εσύ, και όλοι σαν εσένα είναι υποκριτές! Σπείρεις κατηγορίες και με κοιτάς υποτιμητικά! Ψεύτης είσαι και όλους εχθρούς, τους βλέπεις.

Κοιταχτήκαμε.. Αλλά ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι, πριν προλάβουμε να ανταλλάξουμε άλλα λόγια αγάπης και φιλίας… Μπήκε ένας φίλος του κ.Ψ, ο κ.Χ.

-Σαν νευρικός μου φαίνεσαι, επισήμανα δυνατά.
-Άσε με τώρα και εσύ. Μου την σπας! Εσύ και όλοι σαν εσένα! Και εσύ, είπε και έδειξε τον κ.Ψ.

Bill Hicks Closing ... There is a point

There is a point.
Is there a point to all this?
Lets find a point.
The world is like a ride in an amusment park
and when you choose to go on
you think its real
because thats how powerful our minds are.
And the ride goes up and down, and round and round
it has thrills and chills
and it's very brightly colored and is very loud.
And its fun for a while.
Some people have been on the ride for a long time
and they begin to question:
is this real or is it just a ride?
And other people have remembered and have come back to us
and say: "hey, dont worry, dont be afraid... ever, because... this is just a ride"
and we...
kill those people
"Shut him up"
"We have a lot invested in this ride"
"Shut him up"
"Look at my frowns and worries"
"Look at my big bank account and my family, this has got to be real"
It's just a ride.
And we can change it any time we want.
Its only a choice:
no effort
no work
no job
no savings and money
a choice right now
between fear and love.
The eyes of fear wants you
put bigger locks on your door, buy guns, close your self off.
The eyes of love instead see all of us as one
Here’s what we can do to change the world right now
to a better ride:
take all that money we spend on weapons and defense each year,
and instead spent them feeding and clothing educating the poor of the world
which would pay for it many times over,
not one human being excluded
and we can explore space together, both inner and outer,
forever in peace.
Thank you very much. You've been great, I hope you enjoyed it.

Οικονομική κρίση – κρίση Οικονομική

Κρίση, κρίση κρίση και μετά λίγο ακόμα κρίση!
Κρίση στην οικονομία… περιβαλλοντολογική κρίση... κρίση ηθών… Θεοί! Θεοί, ω Θεοί, που φτάσαμε;

Χτυπάει η κρίση την πόρτα σας;
Εμένα μου χτύπησε το κουδούνι… συνεχόμενα επί δέκα λεπτά… κόλλησε το καταραμένο… Παραλίγο να με πιάσει νευρική κρίση…

"...σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...", που λέει και ο φίλτατος κ.Αγγελάκας.

Ας κάνουμε λίγη οικονομία λοιπόν.
Ας κάνουμε οικονομία στην κρίση.
Λίγο λιγότερες κρίσεις παρακαλώ…

Ιστορίες αγάπης ΙΙ

Ιστορίες αγάπης

Πολύτιμο Χαρτί (πνευματικής) Υγείας

Καθώς κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, φορώντας την μάσκα προσώπου μου, (προσμένοντας θαύματα εκ μέρους της) αναλογίζομαι την εβδομάδα που πέρασε. Σε ατομικό επίπεδο, η πιο δυνατή στιγμή, ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν μου είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Το φαινόμενο αυτό καλοτυχιάς, με γέμισε ευγνωμοσύνη και με όπλισε με αισιοδοξία για τη ζωή και το μέλλον. Φυσικά,(φυσικά ...) όπως υποθέτετε δεν κράτησε πολύ. Δεν μπορείς να διατηρήσεις μια "ποτήρι μισογεμάτο" άποψη για τη ζωή ορμόμενος από το γεγονός ότι τελικά δεν είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε αυτή η απροσδόκητη εμπιστοσύνη στο πεπρωμένο, κρύφτηκα κάτω από τα σκεπάσματα μου, κάνοντας μικρά διαλλείματα για να μεταφερθώ (αποκλειστικά σωματικά) ως την δουλειά μου. Δεν συνέβησαν πολλά εκεί κάτω... αλλά από την άλλη σίγουρα συνέβησαν περισσότερα από ότι στην ζωή ενός μυρμηγκιού κλεισμένου σε ένα δοχείο στο γραφείο κάποιου (προφανώς κοινωνικά καθυστερημένου) εντομολόγου. Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Που; Που; Φοβάμαι ότι δεν μπορείς να καταλήξεις κάπου, ούτε καν πουθενά, όταν σαν βάση της φιλοσοφικής σου αερολογίας έχεις το χαρτί υγείας. Ίσως όμως θα μπορούσα να σας παροτρύνω να τρέξετε ως την τουαλέτα και να σιγουρευτείτε για την ύπαρξη ή όχι κωλόχαρτου και να γλιτώσετε έτσι από όλο αυτόν, τον φιλοσοφικό οργασμό ανοησίας.

Τα σαλιγκάρια έχουν χοληστερίνη (<-- δήλωση χωρίς καμία επιστημονική βάση)

Αγαπητοί επισκέπτες αυτού του blog, που καταφθάνετε εδώ ψάχνοντας για την σύνδεση μεταξύ χοληστερίνης και σαλιγκαριών (αποτελεί το πιο δημοφιλές search προς το blog βλ. τίτλο) έχω κάποιες δηλώσεις να απευθύνω σε εσάς αλλά και ταυτόχρονα κάποιες ερωτήσεις.

Δηλώσεις:
1. Ναι, τα σαλιγκάρια έχουν χοληστερίνη. Πήγα την προηγούμενη βδομάδα, τον Τάσο το σαλιγκάρι στον γιατρό, ο οποίος του βρήκε πολύ υψηλή χοληστερίνη (αυξημένα τριγλυκερίδια και χαμηλό σίδηρο… αφήστε χάλια ήταν) και τώρα είναι σε ειδική δίαιτα: ενός φύλλου αγριοκερασιάς την μέρα.
2.Όταν πλέον φτάσετε εδώ, έχετε παρεκκλίνει πολύ από τον δρόμο σας προς αναζήτηση οποιασδήποτε απάντησης σε οποιοδήποτε ερώτημα, πόσο μάλλον της χοληστερίνης των σαλιγκαριών
3. Αφήστε τα σαλιγκάρια στην ησυχία τους…

Ερωτήσεις:
1.Πόσο συχνά πια τρώτε σαλιγκάρια ώστε να σας απασχολεί το αν έχουν χοληστερίνη;
2.Έχοντας ήδη κοιτάξει 11 σελίδες αποτελεσμάτων, στο Google, χωρίς να έχετε βρει απάντηση στο ερώτημα σας, πως μπορεί να υποθέτετε ότι κάτι που τιτλοφορείται: Alvinia Ironic, θα έχει τις πληροφορίες που ψάχνετε;
3.Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ποικιλία, ή κάποιος συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος που σας ενδιαφέρει πιο πολύ; (Αφού καίγεστε τόσο, να το ψάξω….)
4. Τι νούμερο παπούτσι φοράτε; (θα είναι ωραίο να μπορούμε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ του μεγέθους του ποδιού και της αναζήτησης για χοληστερίνη στα σαλιγκάρια)

Η διάσωση του στρατιώτη Ψ. (Βασισμένη σε πλήρως φανταστικά γεγονότα)

Χτες λίγο μετά την περασμένη ώρα του ύπνου μου, με πήρε τηλέφωνο ο κ.Ψ., ήθελε λίγη παρέα, έχοντας πολλά να πει. Δύο ποτήρια μετά την άφιξη μου, ενώ στο ράδιο έπαιζε: «Don’t let the record label take you out for lunch» μου είπε ότι πέρασε την μέρα ψάχνοντας τον γάτο του, γνωστό με το όνομα: Χιούμορ. Ήταν σίγουρος ότι κάπου τον είχε δει πριν λίγες μέρες, αλλά δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί που. Κοίταξε κάτω από το κρεβάτι, πάνω από την ντουλάπα, πίσω από τον εκτυπωτή, μέσα στην οδοντόκρεμα, ξεφύλλισε ένα δύο βιβλία μήπως τον είχε αφήσει ανάμεσα στις σελίδες, ρώτησε την κατσίκα του, αλλά τίποτα…. (Βέβαια εγώ τον ξέρω 5 χρόνια και ποτέ δεν είδα κανένα γάτο, αλλά αυτό υποθέτω ότι είναι τελείως άσχετο). Αυτήν στην οποία όμως έπεσε πάνω, ήταν μια διάθεση, ξεχασμένη και σκονισμένη, ντυμένη ως παλαιά ποτέ αντιπρόσωπος των επίτιμων drama queen, που είχε αναπαραχθεί και εξαπλωθεί σε διάφορα σκιερά μέρη. Στην αρχή αποφάσισε να την αγνοήσει όπως τις μουχλιασμένες ντομάτες του ψυγείου του (αυτή η λεπτομέρεια δεν ήταν απαραίτητη, αλλά είχε πάρει φόρα και δεν ήθελα να τον διακόψω). Σιγά σιγά αντιλήφθηκε όμως ότι είχε πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Μικροκαμωμένη και σιωπηλή καθώς ήταν, περνούσε απαρατήρητη, αλλά με την βοήθεια κάποιου άγνωστου συντρόφου, είχε αφήσει απογόνους, φτυστά αντίγραφα του εαυτού της παντού, μέσα στο σπίτι του. Καθώς πάντα διατείνεται ότι είναι κατά της βίας, αποφάσισε να την πάρει με το καλό. Την κέρασε ένα κρασί, την ρώτησε τα νέα της, προσποιήθηκε ενδιαφέρον… και μόλις την είδε ότι είχε αρχίσει να χαλαρώνει, της πρότεινε, με περίσσιο ενθουσιασμό, να πάρει όλους αυτούς τους χαζούς κλώνους που είχε σπείρει και να πάει διακοπές, κατά προτίμηση στον βόρεια παγωμένη Ανταρκτική, που είχε ακούσει ότι είναι καταπληκτικό μέρος για τις drama queen. Αποδείχτηκε ότι βιάστηκε… και ξαφνικά μου το ξεφούρνισε: Η κυρίαρχος κακοδιάθετη drama queen, είχε ταμπουρωθεί στο μπάνιο και αρνιόταν να αποχωρήσει. Χρειαζόταν την βοήθεια μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να του την αρνηθώ. Ήταν άλλωστε ο αγαπημένος μου από τους κ.Ψ, και ήταν φανερό ότι ήταν καταρρακωμένος (και ότι κατουριόταν). Κατά της βίας και βλακείες, σκέφτηκα… μπήκα στο μπάνιο, με υπερβολικό ζήλο, έτοιμη να την αρπάξω από το ξεχαρβαλωμένο στέμμα της και την πετάξω έξω από το σπίτι. Το πρόβλημα ήταν ότι αντί για αυτήν έπεσα πάνω μια ξεμαλλιασμένη, κοκκαλιάρικη γάτα με απορημένο βλέμμα! Την πήρα μαζί μου (δεν μπορούσα, για κανένα λόγο να την αφήσω με τον αξιαγάπητο, φαντασιόπληκτο κ.Ψ.) και είπα στον κ.Ψ. ότι μετά από μια σκληρή μάχη, το πρόβλημα λύθηκε! Όσο για τους υποτιθέμενους κλώνους… αυτούς του αντιμετώπισα με γενναίες ποσότητες: χλωρίνης, χαζοχαρούμενης μουσικής, ανούσιας (υπέρ-)αισιοδοξίας, βαθυστόχαστων απειλών και φιλοσοφικών προτροπών. Αποδείχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην αβάσταχτη ελαφρότητα της βλακείας.

Evil (Interpol)

Τι εστί: «Καλοκαιρινοί Άντρες» ;

Ξύπνησα αναποφάσιστη σήμερα. Έχω πονοκέφαλο ή όχι; Θέλω να σηκωθώ ή όχι; Ήπια πολύ παραπάνω, από όσο ήταν ενδεδειγμένο χτες, ή λίγο παραπάνω; Γνωρίζοντας όμως ότι η εύρεση απαντήσεων δεν αποτελεί το δυνατό μου σημείο, παραιτήθηκα ικανοποιητικά γρήγορα, από οποιαδήποτε προσπάθεια. Ασχολήθηκα με τις μικρές Κυριακάτικες συνήθειες (καφές, διάβασμα εφημερίδας, άνευ σκέψεων κοίταγμα του ταβανιού…) και μετά με εντυπωσιακά αργούς ρυθμούς, είπα να ασχοληθώ με το προγραμματιστικό μου πρόβλημα. Το μέγα σφάλμα μου, αναγνωρίσιμο όσο και η σοκολάτα από τα τρίχρονα, ήταν ότι έβαλα την μουσική υπόκρουση του εγχειρήματος μου, πιο δυνατά, από ότι είναι προτεινόμενο αν κάποιος δεν επιθυμεί την απόσπαση της προσοχής του. Και ενώ κανονικά θα έπρεπε να είμαι πλήρως απορροφημένη από χ και ψ, ο τραγουδιάρης, αναρωτιόταν μεγαλοφώνως: «If everybody knows how it's gonna end (inaction, inaction) Why doesn’t someone stop me?» Η απορία του φίλου, από τα ηχεία, με οδήγησε σε ένα επίμονο κοίταγμα του τοίχου για ένα δεκάλεπτο (τουλάχιστον) και στην συνειδητοποίηση ότι απέχω χιλιόμετρα χιλιομέτρων από την προσήλωση στην εργασία μου. Πρέπει να φταίει ο καιρός. Αυτός πρέπει να φταίει για αυτήν την άρνηση ενασχόλησης με … βασικά, με οτιδήποτε. Και στο καπάκι οι Man Man αποφάσισαν να δώσουν μια εμφανή λύση στο πρόβλημα μου: «You need the lingering scent of holiday men doing hot pilate» Αν και δεν μπορώ να πω, ότι έχω κάποια ακριβή αντιστοιχία του περιγραφόμενου αρώματος, την βρήκα πολύ ικανοποιητική ως προτροπή… Μόνο που κανείς τραγουδιάρης δεν προσδιόρισε μέχρι στιγμής που στον άνεμο βρίσκονται αυτοί οι καλοκαιρινοί άντρες, και για πιο ανούσιο λόγο κάνουν πιλάτες.

Μουσικές προτροπές

Η φαιά ουσία είναι υπερεκτιμημένη. Όπως και πολλά άλλα πράγματα, βεβαίως. Αλλά επειδή την έχω καταναλώσει όλη, για σήμερα, αποφασίζω να αφήσω το ipod μου να διαλέξει την επικείμενη διάθεση μου. Πατάω next, και προσμένω την επιλογή του. «I put all my heads on high. Waiting for a conversation. Are you gonna tow that line? And, are you healing, are you healing, are you feeling? HANG THEM ALL». Ωραία, ναι. Δεν με βοηθάνε ιδιαίτερα οι tapes ‘n tapes. Όμως κοιτώντας τον κόσμο γύρω μου, η προτροπή τους, δεν μου φαίνεται και τόσο άστοχη. Αλλά όχι.... θα επιδοθώ σε πιο ειρηνικές σκέψεις. Next, λοιπόν, ελπίζοντας σε κάτι λιγότερο απαιτητικό. «When there’s nothing left to burn, you have to set yourself on fire». Μάλιστα... όχι αυτό που περίμενα. Όχι... Νext, ξανά. «I'll move to Paris, shoot some heroin, and fuck with the stars». Μμμ κάπως καλύτερα, δεν λέω.. Βέβαια, και από μόνοι τους (Mgmt), προσδιορίζουν τι τέλος θα έχει αυτό: «We'll choke on our vomit and that will be the end». Δεν θα συνεχίσω.. ή τουλάχιστον δεν θα αφηγηθώ την συνέχεια. Προβλέπεται να διαρκέσει κάμποση ώρα. Αλλά κρατείστε μια συμβουλή. Διαλέξτε τραγούδια ανάλογα με την διάθεση σας και όχι διάθεση ανάλογα με τα τραγούδια. (φυσικά το ξέρατε και από μόνοι σας... )

Μια γεύση Ψυχαγωγίας (What do you mean; I am talking to close to your face?)

Αντί να αφιερωθώ σήμερα στις συνήθεις ανούσιες περιγραφές ... Αποφάσισα να σας ψυχαγωγήσω λίγο, με δύο από τους αγαπήμενους (μου) κωμικούς.



και κάτι πιο επιμορφωτικό:

Μπορείτε να καλέσετε μόνο αριθμούς ανάγκης

Χτες το βράδυ, είχα καταπιαστεί με την επίλυση κάποιων προγραμματιστικών προβλημάτων, βράζοντας στο ζουμί μου (σε σιγανή φωτιά, φούρνο προθερμασμένο για 98 χρόνια στους 103,27 βαθμούς). Μετά από 4 ώρες, αφού πλέον, μπορούσα άνετα να αποτελέσω το κυρίως πιάτο, ενός πολυτελούς γεύματος, κάποιου αριστοκράτη κανίβαλου, αποφάσισα να πάρω μια φίλη για να χαλαρώσω λίγο. Τότε φυσικά, το τηλέφωνο μου με ενημέρωσε ότι η επικοινωνία μου έχει διακοπεί. Ναι μου είχαν κόψει το τηλέφωνο. Αποφάσισα επομένως, (ίσως βεβιασμένα, πρέπει να παραδεχτώ) να στραφώ στους φίλους που βρίσκονταν on-line για λίγη υποστήριξη. Αντί όμως για υποστήριξη έλαβα τις εξής αντιδράσεις: «θα μπορούσε να είναι χειρότερα» και «τότε γιατί έχει internet;». Δεν θα μπω σε εξαντλητικές λεπτομέρειες, για το πως μετατράπηκα, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε παραψημένο αγγούρι, που ούτε νηστικός για 5 μέρες, αγγουροφάγος, δεν θα έτρωγε. Έχω διατηρήσει αυτά τα νεύρα, αμείωτα μέχρι και σήμερα, ανακαλύπτοντας ότι πληρώνω 100 ευρώ το δίμηνο, για να έχω τηλέφωνο, το οποίο μπορεί να είναι κομμένο για πάνω από 4 μέρες χωρίς να το αντιληφθώ!

«Ελβετικές Σοκολάτες ή Καμήλες;» ή γιατί ο πλανήτης δεν κινδυνεύει

Καθώς οι φίλοι ασχολούνται με ανοιξιάτικες ανησυχίες (βλ. Iggy Pop: Pussy Walk), το δικό μου μυαλό περιπλανιέται σε άλλα μέρη. Έχω καταπιαστεί με τον προσδιορισμό της κινδυνολογίας σχετικά με το μέλλον του πλανήτη. Δεν μπορώ να καταλάβω από πού πηγάζει αυτή η αντίληψη ότι ο πλανήτης κινδυνεύει. Από τι κινδυνεύει ο πλανήτης; Από τις πλημμύρες; Από την ξηρασία; Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο πλανήτης προβληματίζεται ιδιαίτερα, για το αν στη θέση της Ελβετίας σε μερικές εκατοντάδες χρόνια είναι μια ωραία μικρή έρημος, που μπορούν να στοχάζονται ελεύθερα, λιγοστές καμήλες. Δεν νομίζω να του καίγεται καρφί για την έλλειψη σε σουγιάδες και ποιοτικές σοκολάτες, που θα προκαλέσει ένα τέτοιο γεγονός. Ίσως κάποιες ελάχιστες φορές να προβληματίζεται σχετικά με κάποιο επερχόμενο σβήσιμο του ήλιου. Άντε, να έχει και κανά δυο ανησυχίες για πτώσεις τερατώδους μεγέθους κομητών. Ως εκεί, όμως. Αν κάποιος ή κάτι καλύτερα, κινδυνεύει, αυτό είναι το ανθρώπινο είδος. Εντάξει, κακά τα ψέματα, έχουμε ξεπεράσει κάθε προσδοκία φτάνοντας ως εδώ που φτάσαμε. Καιρός είναι να αποχωρήσουμε… Μεταξύ μας, πιστεύω ότι, ότι πιο δημιουργικό, ενδιαφέρον και ταυτόχρονα αλτρουιστικό μπορούμε να κάνουμε σαν είδος, είναι να αυτοκαταστραφούμε. Κατά προτίμηση, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Για αυτό λέω: φτιάξτε και άλλα εργοστάσια, κάψτε τα δάση, αποξηράνετε τις λίμνες, μολύνετε τις θάλασσες… χτίστε, χτίστε παντού! Χρησιμοποιήστε την φαντασία σας τέλοσπάντων. Ή μην τη χρησιμοποιείτε. (Ότι λειτουργεί καλύτερα για σας. Δεν θέλω να θέτω περιορισμούς) Ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας! Μπορούμε! Άντε, με λίγη συλλογική προσπάθεια, σε καμιά δεκαριά χρονάκια θα έχουν όλα τελειώσει. Υπομονή…