Πολύτιμο Χαρτί (πνευματικής) Υγείας

Καθώς κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, φορώντας την μάσκα προσώπου μου, (προσμένοντας θαύματα εκ μέρους της) αναλογίζομαι την εβδομάδα που πέρασε. Σε ατομικό επίπεδο, η πιο δυνατή στιγμή, ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν μου είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Το φαινόμενο αυτό καλοτυχιάς, με γέμισε ευγνωμοσύνη και με όπλισε με αισιοδοξία για τη ζωή και το μέλλον. Φυσικά,(φυσικά ...) όπως υποθέτετε δεν κράτησε πολύ. Δεν μπορείς να διατηρήσεις μια "ποτήρι μισογεμάτο" άποψη για τη ζωή ορμόμενος από το γεγονός ότι τελικά δεν είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε αυτή η απροσδόκητη εμπιστοσύνη στο πεπρωμένο, κρύφτηκα κάτω από τα σκεπάσματα μου, κάνοντας μικρά διαλλείματα για να μεταφερθώ (αποκλειστικά σωματικά) ως την δουλειά μου. Δεν συνέβησαν πολλά εκεί κάτω... αλλά από την άλλη σίγουρα συνέβησαν περισσότερα από ότι στην ζωή ενός μυρμηγκιού κλεισμένου σε ένα δοχείο στο γραφείο κάποιου (προφανώς κοινωνικά καθυστερημένου) εντομολόγου. Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Που; Που; Φοβάμαι ότι δεν μπορείς να καταλήξεις κάπου, ούτε καν πουθενά, όταν σαν βάση της φιλοσοφικής σου αερολογίας έχεις το χαρτί υγείας. Ίσως όμως θα μπορούσα να σας παροτρύνω να τρέξετε ως την τουαλέτα και να σιγουρευτείτε για την ύπαρξη ή όχι κωλόχαρτου και να γλιτώσετε έτσι από όλο αυτόν, τον φιλοσοφικό οργασμό ανοησίας.

Τι εστί: «Καλοκαιρινοί Άντρες» ;

Ξύπνησα αναποφάσιστη σήμερα. Έχω πονοκέφαλο ή όχι; Θέλω να σηκωθώ ή όχι; Ήπια πολύ παραπάνω, από όσο ήταν ενδεδειγμένο χτες, ή λίγο παραπάνω; Γνωρίζοντας όμως ότι η εύρεση απαντήσεων δεν αποτελεί το δυνατό μου σημείο, παραιτήθηκα ικανοποιητικά γρήγορα, από οποιαδήποτε προσπάθεια. Ασχολήθηκα με τις μικρές Κυριακάτικες συνήθειες (καφές, διάβασμα εφημερίδας, άνευ σκέψεων κοίταγμα του ταβανιού…) και μετά με εντυπωσιακά αργούς ρυθμούς, είπα να ασχοληθώ με το προγραμματιστικό μου πρόβλημα. Το μέγα σφάλμα μου, αναγνωρίσιμο όσο και η σοκολάτα από τα τρίχρονα, ήταν ότι έβαλα την μουσική υπόκρουση του εγχειρήματος μου, πιο δυνατά, από ότι είναι προτεινόμενο αν κάποιος δεν επιθυμεί την απόσπαση της προσοχής του. Και ενώ κανονικά θα έπρεπε να είμαι πλήρως απορροφημένη από χ και ψ, ο τραγουδιάρης, αναρωτιόταν μεγαλοφώνως: «If everybody knows how it's gonna end (inaction, inaction) Why doesn’t someone stop me?» Η απορία του φίλου, από τα ηχεία, με οδήγησε σε ένα επίμονο κοίταγμα του τοίχου για ένα δεκάλεπτο (τουλάχιστον) και στην συνειδητοποίηση ότι απέχω χιλιόμετρα χιλιομέτρων από την προσήλωση στην εργασία μου. Πρέπει να φταίει ο καιρός. Αυτός πρέπει να φταίει για αυτήν την άρνηση ενασχόλησης με … βασικά, με οτιδήποτε. Και στο καπάκι οι Man Man αποφάσισαν να δώσουν μια εμφανή λύση στο πρόβλημα μου: «You need the lingering scent of holiday men doing hot pilate» Αν και δεν μπορώ να πω, ότι έχω κάποια ακριβή αντιστοιχία του περιγραφόμενου αρώματος, την βρήκα πολύ ικανοποιητική ως προτροπή… Μόνο που κανείς τραγουδιάρης δεν προσδιόρισε μέχρι στιγμής που στον άνεμο βρίσκονται αυτοί οι καλοκαιρινοί άντρες, και για πιο ανούσιο λόγο κάνουν πιλάτες.

Αμπελοφιλοσοφίες να φάνε και οι κότες

Πάντα η φιλοσοφία μου χτυπάει την πόρτα όταν θέλω να δοκιμάσω λίγο την πραγματικότητα. Είναι ένας έμφυτος μηχανισμός άμυνας, προς αποφυγήν της. Φυσικά μερικές φορές μου χτυπάει την πόρτα, όταν προσπαθώ μεθυσμένη να βρω το κλειδί για να μπω στο σπίτι μου, αν και είμαι ήδη μέσα. Σήμερα το μυαλό μου πάλι περιπλανιέται σε ανουσιότητες ανουσιοτήτων που καταφέρνουν να απαιτούν τρομερές ενέργειες από μέρους μου, όπως το να αναπνέω από τη μύτη. Τι δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στον ύπνο μου, και μου έδωσαν αυτήν την σουρεαλιστική διάθεση που με συνοδεύει όλη μέρα; Φυσικά ότι και να συνέβη στα όνειρα μου, ο Φρόιντ θα το σύνδεε με το σεξ ή τη μητέρα του. Πάω για ύπνο τώρα, παρμενηνεύοντας μια φιλοσοφική αρχή του Wittgenstein, στον ίδιο βαθμό που άντρες παρερμηνεύουν το: «Με ενοχλείς αφάνταστα. Φύγε!» με το: «Απολαμβάνω πραγματικά την παρέα σου, θα ήθελα να σε ξαναδώ σύντομα, κάπου που να είμαστε μονό οι δύο μας». Και ποια είναι η αρχή του Wittgenstein;
-Η λογική πρέπει να φροντίζει η ίδια για τον εαυτό της.

Μια σύντομη ιστορία

-Όχι, όχι, είπα δυνατά! Καμία αντίρρηση δεν θα δεχτώ σχετικά με την αντίληψη της ηθικής στου μονοκύτταρους οργανισμούς.
Ίσως ήταν η έκδηλη παρουσία του αλκοόλ στο πρόσωπο μου (και στα ρούχα μου.. και στα παπούτσια μου.. πολύ πιθανό ακόμα και στα μαλλιά μου) , που έκανε τους συνομιλητές μου να με αγνοήσουν. Όμως δεν θα το άφηνα έτσι να περάσει. Πως μπορούσαν να με αγνοούν; Είχα καταπιαστεί με θέματα όπως: η αντίληψη, η ηθική και οι μονοκύτταροι οργανισμοί και μάλιστα όλα σε μια πρόταση. Πως μπορούσαν να αδιαφορούν; Σαν φίλοι όμως διαισθανθήκαν την δυσφορία μου, και με κέρασαν ένα ποτήρι ακόμα.
Και μετά άλλο ένα...
Και μετά άλλο ένα. ..
Μέχρι που σώπασα...
Και όλοι μαζί πήγαμε ήσυχα στα σπίτια μας.