Bill Hicks Closing ... There is a point

There is a point.
Is there a point to all this?
Lets find a point.
The world is like a ride in an amusment park
and when you choose to go on
you think its real
because thats how powerful our minds are.
And the ride goes up and down, and round and round
it has thrills and chills
and it's very brightly colored and is very loud.
And its fun for a while.
Some people have been on the ride for a long time
and they begin to question:
is this real or is it just a ride?
And other people have remembered and have come back to us
and say: "hey, dont worry, dont be afraid... ever, because... this is just a ride"
and we...
kill those people
"Shut him up"
"We have a lot invested in this ride"
"Shut him up"
"Look at my frowns and worries"
"Look at my big bank account and my family, this has got to be real"
It's just a ride.
And we can change it any time we want.
Its only a choice:
no effort
no work
no job
no savings and money
a choice right now
between fear and love.
The eyes of fear wants you
put bigger locks on your door, buy guns, close your self off.
The eyes of love instead see all of us as one
Here’s what we can do to change the world right now
to a better ride:
take all that money we spend on weapons and defense each year,
and instead spent them feeding and clothing educating the poor of the world
which would pay for it many times over,
not one human being excluded
and we can explore space together, both inner and outer,
forever in peace.
Thank you very much. You've been great, I hope you enjoyed it.

Οικονομική κρίση – κρίση Οικονομική

Κρίση, κρίση κρίση και μετά λίγο ακόμα κρίση!
Κρίση στην οικονομία… περιβαλλοντολογική κρίση... κρίση ηθών… Θεοί! Θεοί, ω Θεοί, που φτάσαμε;

Χτυπάει η κρίση την πόρτα σας;
Εμένα μου χτύπησε το κουδούνι… συνεχόμενα επί δέκα λεπτά… κόλλησε το καταραμένο… Παραλίγο να με πιάσει νευρική κρίση…

"...σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...", που λέει και ο φίλτατος κ.Αγγελάκας.

Ας κάνουμε λίγη οικονομία λοιπόν.
Ας κάνουμε οικονομία στην κρίση.
Λίγο λιγότερες κρίσεις παρακαλώ…

Ιστορίες αγάπης ΙΙ

Ιστορίες αγάπης

Πολύτιμο Χαρτί (πνευματικής) Υγείας

Καθώς κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, φορώντας την μάσκα προσώπου μου, (προσμένοντας θαύματα εκ μέρους της) αναλογίζομαι την εβδομάδα που πέρασε. Σε ατομικό επίπεδο, η πιο δυνατή στιγμή, ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν μου είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Το φαινόμενο αυτό καλοτυχιάς, με γέμισε ευγνωμοσύνη και με όπλισε με αισιοδοξία για τη ζωή και το μέλλον. Φυσικά,(φυσικά ...) όπως υποθέτετε δεν κράτησε πολύ. Δεν μπορείς να διατηρήσεις μια "ποτήρι μισογεμάτο" άποψη για τη ζωή ορμόμενος από το γεγονός ότι τελικά δεν είχε τελειώσει το χαρτί υγείας. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε αυτή η απροσδόκητη εμπιστοσύνη στο πεπρωμένο, κρύφτηκα κάτω από τα σκεπάσματα μου, κάνοντας μικρά διαλλείματα για να μεταφερθώ (αποκλειστικά σωματικά) ως την δουλειά μου. Δεν συνέβησαν πολλά εκεί κάτω... αλλά από την άλλη σίγουρα συνέβησαν περισσότερα από ότι στην ζωή ενός μυρμηγκιού κλεισμένου σε ένα δοχείο στο γραφείο κάποιου (προφανώς κοινωνικά καθυστερημένου) εντομολόγου. Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Που; Που; Φοβάμαι ότι δεν μπορείς να καταλήξεις κάπου, ούτε καν πουθενά, όταν σαν βάση της φιλοσοφικής σου αερολογίας έχεις το χαρτί υγείας. Ίσως όμως θα μπορούσα να σας παροτρύνω να τρέξετε ως την τουαλέτα και να σιγουρευτείτε για την ύπαρξη ή όχι κωλόχαρτου και να γλιτώσετε έτσι από όλο αυτόν, τον φιλοσοφικό οργασμό ανοησίας.

Τα σαλιγκάρια έχουν χοληστερίνη (<-- δήλωση χωρίς καμία επιστημονική βάση)

Αγαπητοί επισκέπτες αυτού του blog, που καταφθάνετε εδώ ψάχνοντας για την σύνδεση μεταξύ χοληστερίνης και σαλιγκαριών (αποτελεί το πιο δημοφιλές search προς το blog βλ. τίτλο) έχω κάποιες δηλώσεις να απευθύνω σε εσάς αλλά και ταυτόχρονα κάποιες ερωτήσεις.

Δηλώσεις:
1. Ναι, τα σαλιγκάρια έχουν χοληστερίνη. Πήγα την προηγούμενη βδομάδα, τον Τάσο το σαλιγκάρι στον γιατρό, ο οποίος του βρήκε πολύ υψηλή χοληστερίνη (αυξημένα τριγλυκερίδια και χαμηλό σίδηρο… αφήστε χάλια ήταν) και τώρα είναι σε ειδική δίαιτα: ενός φύλλου αγριοκερασιάς την μέρα.
2.Όταν πλέον φτάσετε εδώ, έχετε παρεκκλίνει πολύ από τον δρόμο σας προς αναζήτηση οποιασδήποτε απάντησης σε οποιοδήποτε ερώτημα, πόσο μάλλον της χοληστερίνης των σαλιγκαριών
3. Αφήστε τα σαλιγκάρια στην ησυχία τους…

Ερωτήσεις:
1.Πόσο συχνά πια τρώτε σαλιγκάρια ώστε να σας απασχολεί το αν έχουν χοληστερίνη;
2.Έχοντας ήδη κοιτάξει 11 σελίδες αποτελεσμάτων, στο Google, χωρίς να έχετε βρει απάντηση στο ερώτημα σας, πως μπορεί να υποθέτετε ότι κάτι που τιτλοφορείται: Alvinia Ironic, θα έχει τις πληροφορίες που ψάχνετε;
3.Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ποικιλία, ή κάποιος συγκεκριμένος τρόπος μαγειρέματος που σας ενδιαφέρει πιο πολύ; (Αφού καίγεστε τόσο, να το ψάξω….)
4. Τι νούμερο παπούτσι φοράτε; (θα είναι ωραίο να μπορούμε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ του μεγέθους του ποδιού και της αναζήτησης για χοληστερίνη στα σαλιγκάρια)

Η διάσωση του στρατιώτη Ψ. (Βασισμένη σε πλήρως φανταστικά γεγονότα)

Χτες λίγο μετά την περασμένη ώρα του ύπνου μου, με πήρε τηλέφωνο ο κ.Ψ., ήθελε λίγη παρέα, έχοντας πολλά να πει. Δύο ποτήρια μετά την άφιξη μου, ενώ στο ράδιο έπαιζε: «Don’t let the record label take you out for lunch» μου είπε ότι πέρασε την μέρα ψάχνοντας τον γάτο του, γνωστό με το όνομα: Χιούμορ. Ήταν σίγουρος ότι κάπου τον είχε δει πριν λίγες μέρες, αλλά δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί που. Κοίταξε κάτω από το κρεβάτι, πάνω από την ντουλάπα, πίσω από τον εκτυπωτή, μέσα στην οδοντόκρεμα, ξεφύλλισε ένα δύο βιβλία μήπως τον είχε αφήσει ανάμεσα στις σελίδες, ρώτησε την κατσίκα του, αλλά τίποτα…. (Βέβαια εγώ τον ξέρω 5 χρόνια και ποτέ δεν είδα κανένα γάτο, αλλά αυτό υποθέτω ότι είναι τελείως άσχετο). Αυτήν στην οποία όμως έπεσε πάνω, ήταν μια διάθεση, ξεχασμένη και σκονισμένη, ντυμένη ως παλαιά ποτέ αντιπρόσωπος των επίτιμων drama queen, που είχε αναπαραχθεί και εξαπλωθεί σε διάφορα σκιερά μέρη. Στην αρχή αποφάσισε να την αγνοήσει όπως τις μουχλιασμένες ντομάτες του ψυγείου του (αυτή η λεπτομέρεια δεν ήταν απαραίτητη, αλλά είχε πάρει φόρα και δεν ήθελα να τον διακόψω). Σιγά σιγά αντιλήφθηκε όμως ότι είχε πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Μικροκαμωμένη και σιωπηλή καθώς ήταν, περνούσε απαρατήρητη, αλλά με την βοήθεια κάποιου άγνωστου συντρόφου, είχε αφήσει απογόνους, φτυστά αντίγραφα του εαυτού της παντού, μέσα στο σπίτι του. Καθώς πάντα διατείνεται ότι είναι κατά της βίας, αποφάσισε να την πάρει με το καλό. Την κέρασε ένα κρασί, την ρώτησε τα νέα της, προσποιήθηκε ενδιαφέρον… και μόλις την είδε ότι είχε αρχίσει να χαλαρώνει, της πρότεινε, με περίσσιο ενθουσιασμό, να πάρει όλους αυτούς τους χαζούς κλώνους που είχε σπείρει και να πάει διακοπές, κατά προτίμηση στον βόρεια παγωμένη Ανταρκτική, που είχε ακούσει ότι είναι καταπληκτικό μέρος για τις drama queen. Αποδείχτηκε ότι βιάστηκε… και ξαφνικά μου το ξεφούρνισε: Η κυρίαρχος κακοδιάθετη drama queen, είχε ταμπουρωθεί στο μπάνιο και αρνιόταν να αποχωρήσει. Χρειαζόταν την βοήθεια μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να του την αρνηθώ. Ήταν άλλωστε ο αγαπημένος μου από τους κ.Ψ, και ήταν φανερό ότι ήταν καταρρακωμένος (και ότι κατουριόταν). Κατά της βίας και βλακείες, σκέφτηκα… μπήκα στο μπάνιο, με υπερβολικό ζήλο, έτοιμη να την αρπάξω από το ξεχαρβαλωμένο στέμμα της και την πετάξω έξω από το σπίτι. Το πρόβλημα ήταν ότι αντί για αυτήν έπεσα πάνω μια ξεμαλλιασμένη, κοκκαλιάρικη γάτα με απορημένο βλέμμα! Την πήρα μαζί μου (δεν μπορούσα, για κανένα λόγο να την αφήσω με τον αξιαγάπητο, φαντασιόπληκτο κ.Ψ.) και είπα στον κ.Ψ. ότι μετά από μια σκληρή μάχη, το πρόβλημα λύθηκε! Όσο για τους υποτιθέμενους κλώνους… αυτούς του αντιμετώπισα με γενναίες ποσότητες: χλωρίνης, χαζοχαρούμενης μουσικής, ανούσιας (υπέρ-)αισιοδοξίας, βαθυστόχαστων απειλών και φιλοσοφικών προτροπών. Αποδείχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην αβάσταχτη ελαφρότητα της βλακείας.